กุบอกไว้ก่อน ว่ากุไม่ใช่ผู้หญิง และกุก็ไม่ได้เปนตุ๊ด
แต่! กุมีความรุสึกดีๆให้พวกมิงนะ
เหมือนที่พวกมิงมีความรุสึกดีๆให้กับกุ
แต่ก่อนกุไม่ค่อยเหนค่าคำๆนี้เท่าไหร่หรอก จะมีไม่มีกุก็อยู่ด้วยตัวกุเองได้
แต่เวลาก็ค่อยๆสอนให้กุรุจักค่าของคำว่า"เพื่อน"มาเรื่อยๆ เรื่อยๆ
ในเวลาที่กุเหงา เศร้า หรืออยากระบาย
กุรุสึกสบายใจทุกครั้ง พอคิดว่ายังมีพวกมิงอยู่
ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่าง กุไม่เคยขอ แต่พวกมิงก็ให้กับกุ กุอยากจะบอกว่า กุซึ้ง!
กุเปนคนกินข้าวช้า ถึงพวกมิงจะชอบด่ากุ แต่ก็ไม่เคยทิ้งกุไว้ที่โต๊ะคนเดียวซักครั้ง
ตอนกุโดนจารย์ด่า ไม่ว่าจะเรื่องไรก็ตาม พวกมิงช่วยกุด่าจารย์กลับเสมอ (แอบเชี่ยนะสัด - -)
กุยังจำเหล้าแก้วแรกที่พวกมิงชงให้กุได้ และวันแรกที่พวกมิงมอมกุ อิดอก...
ชีวิตกุไม่เคยว่าง เพราะพวกมิงขยันหากิจกรรมมาให้กุกันจ๊างงงง
เวลากุมีเรื่อง พวกมิงชอบตีนิ่งนะ แต่ก็เคลียร์ให้กุทุกครั้ง โดยที่กุไม่รุด้วยซ้ำว่ามันทำเห้ไรกุวะ - -
กุไม่เคยเรียน กุไม่เคยสนใจ แต่กุก็สอบผ่านทุกครั้ง จากอานิสงส์ที่ไม่เคย และไม่คิดปิดบังของพวกมิง
พวกมิงเคยทำให้กุเสียความรุสึกนะ หลายครั้งด้วย แต่พวกมิงรุตัวทุกครั้ง และมาขอโทดกุทุกครั้ง กุดีใจนะ
พวกมิงไปเท่วกะกุ มาบ้านกุก็หลายครั้ง เดินด้วยกัน เรียนด้วยกัน กินด้วยกัน นอนด้วยกัน(!?) มันทำให้กุรุนิสัย รุสันดานพวกมิงดี ใครแอบเชี่ย ใครแอบฮา ใครแอบแต๋ว ใครติดหี กุก็บอกได้ไม่หมดหรอก แต่! ที่กุแน่ใจอย่างนึงคือ "พวกมิงคือเพื่อนที่สำคัญที่สุดของกุ ในชีวิตนี้กุมั่นใจ และแน่ใจว่าคงหาเพื่อนอย่างพวกมิงไม่ได้อีกแล้ว กุเคยคิดเสียดายนะว่าเข้าสวนกุหลาบมาทำไมว้า มีแต่ผู้ชาย แต่ ณ วันนี้ กุโคดพ่อซึ้งใจที่ได้เข้ามาเจอกับพวกมิง กุรุว่าพวกมิงไม่มีนม ไม่มีตูด ไม่มีรู แต่กุรักพวกมิงว่ะ ถามว่ารักขนาดไหน นอกจากหมูกะพรรณ ที่กุเทิดทูนเหนือเกล้าแล้ว ก็คงมีพวกมิงนี่แหละรองลงมา (ถ้าพวกมิงมีนมกุอาจจะพิจาณาใหม่ก็ได้นะ) แม่งก็นะ อยู่ด้วยกันมา6ปี เตะบอลแตกไปเปนล้าน เยี่ยวไปเปนตัน ลอกข้อสอบกันจนโปรเฟสชันแนลกันหมด แถมทำกระหรี่ท้องไปอีกหลาย(อันนี้ไม่ใช่ละ) อีกแค่6เดือน... สิ่งเหล่านั้นก็จะกลายเปนแค่อดีต ทุกคนต้องไปตามทางของตัวเอง มีชีวิตของตัวเอง มีเมียของตัวเอง มีชู้ของตัวเอง จะมาแอบขอของเก่าเพื่อนเหมือนสมัยก่อนไม่ได้แล้วนา ต้องจากกันแล้ว..."
กุไม่อยากจะบอกหรอกนะว่าเยดแม่กุเหม็นขี้หน้าพวกมิงว่ะ แต่กุก็ยังอยากจะอยู่กับพวกมิงต่อ ไอ้สัด ถ้ากุยกพวกมิงทั้งหมดไปเข้าคณะเดียวกะกุได้ก็คงทำไปแล้วอ่ะ ไม่ต้องมีผู้หยงผู้หยิงอยู่ก็ได้ กุยอม ไม่ได้เปนปัญหาซักนิด แต่แม่งทำไม่ได้ไง... ตอนนี้กุเลยทำได้เพียงแค่ ยิ้ม แล้วเฮฮาไปกับพวกมิง ใช้เวลา6เดือนให้คุ้มค่าที่สุด กุรุนา พวกมิงหลายคนยังติดหีกันอยู่ แอบทิ้งเพื่อนบ่อยๆ แต่พวกมิงรุไหม เพื่อนน่ะไม่ใช่คิดจะมีก็มีได้นะเว่ย มันต้องผ่านการบ่ม การเลือกเฟ้น แต่แฟนน่ะ เมื่อไหร่จะมีมันก็มีได้ อยากกินเมื่อไหร่ก็หยิบเอา ชีวิตมหาลัยมิงจะหาซัก10คนก็คงไม่ยากนักหรอก แต่ เพื่อนแท้1คนอ่ะ กุว่าหายากกว่าแฟน10คนนะ กุก็ไม่อยากเตือนไรพวกมิงมาก แค่มีเพื่อนมิงบางคนแอบมาบ่นให้กุฟังอ่ะนะ ไอ้เชี่ยพีท 55+
เอาเหอะเยดแม่กุขี้เกียจพิมพ์ละ เอาเปนว่า กุขอใช้ชีวิต6เดือนอยู่กับพวกมิงอย่างเต็มที่ละกัน กุรักโรงเรียนนี้ กุรักสวนกุหลาบ กุรักพวกมิง และกุรักเชียร์ ฑิฆัมพร~ พวกมิงจงภูมิใจซะเถอะ ว่าพวกมิงเปนส่วนสำคัญที่หล่อหลอมสุดยอดมนุษย์ผู้นี้ให้เปนได้อย่างทุกวันนี้ สำหรับกุ วันที่จากกัน ไม่มีอะไรให้เสียใจ ไม่มีอะไรให้เสียดาย มีเพียงความทรงจำ และเหล้าแก้วสุดท้ายที่กุจะได้แดกกับพวกมิงภายใต้รั้วสวนกุหลาบ... กุรักพวกมิง กุรักสวนกุหลาบ แค่นี้ล่ะ...
เอ้อแล้วก็ใครบอกกุนะว่า ต่อให้แม่งปี้อยู่ แต่ถ้าเพื่อนเรียก มันก็จะไปหาอ่ะ ใครวะ ห๊ะ!?
